Co to jest „głowa węża”?

Protokół Nr 3 „Metody podboju”:

§ 1. Żmija symboliczna i jej znaczenie

Dziś mogę wam zakomunikować, że cel nasz jest już o kilka kroków od nas. Pozostaje niewielka przestrzeń, by cała droga, którą odbyliśmy, zwarła się w krąg Żmiji symbolicznej, wyobrażającej naród nasz. Kiedy krąg ów zamknie się, wszystkie państwa europejskie będą ujęte, jak gdyby w potężne obcęgi.

We wstępie do Protokołów znajdujemy dalsze wyjaśnienie tego pojęcia. Wiąże się ono z rewolucjami, które przetoczyły się przez Europę od czasu rewolucji francuskiej:

Uwagi II – Symboliczny wąż judaizmu

Protokół III rozpoczyna się odniesieniem do symbolicznego węża judaizmu. W swoim Epilogu do wydania Protokołów z 1905 r. Nilus podaje następujące interesujące wyjaśnienie tego symbolu:

„Według zapisów tajnego żydowskiego syjonizmu, Solomon i inni żydowscy uczeni już w 929 roku pne wymyślili teoretyczny plan na rzecz pokojowego podboju całego świata przez Syjon.

Z czasem, schemat ten został szczegółowo opracowany i uzupełniony przez mężczyzn, którzy zostali zainicjowani w tym spisku. Ci uczeni postanowili pokojowymi środkami podbić świat dla Syjonu, używając chytrości Symbolicznego Węża, którego głowa miała reprezentować tych, którzy zostali zainicjowani w plany administracji żydowskiej, oraz ciało Węża reprezentujące naród żydowski. Administracja była zawsze utrzymywana w tajemnicy, NAWET PRZED ŻYDOWSKIM NARODEM. Ten wąż infiltrował inne narody, tak aby podkopać i pochłonąć całą nieżydowską moc ich państw. Przewiduje się, że Wąż ma jeszcze dokończyć swoją pracę, ściśle przestrzegając zaprojektowanego planu, dopóki kurs, który musi skompletować, nie zostanie zamknięty przez powrót jego głowy do Syjonu – i dopóki w ten sposób Wąż nie ukończy swojej rundy Europy i nie okrąży jej – i dopóki, dzięki zniewoleniu i wykorzystaniu Europy, nie obejmie całego świata. To ma być osiągnięte przy pomocy wszelkich możliwych starań, aby podporządkować sobie inne kraje drogą PODBOJU EKONOMICZNEGO.

Powrót głowy Węża do Syjonu może nastąpić dopiero po zniwelowaniu potęgi wszystkich władców Europy, to znaczy, gdy za pomocą kryzysów gospodarczych i powszechnego zniszczenia wszędzie doprowadzi się do duchowej demoralizacji i moralnego zepsucia, głównie z pomocą żydowskich kobiet udających Francuzki, Włoszki itd. Jest to najpewniejsza metoda rozprzestrzeniania rozwiązłości w życiu ludzi kierujących innymi narodami.”

Mapa trasy przebiegu Symbolicznego Węża przedstawia się następująco: –

Pierwszy etap w Europie miał miejsce w Grecji w 429 roku pne, gdzie mniej więcej w czasach Peryklesa Wąż zaczął pożerać siłę tego kraju. Drugi etap miał miejsce w Rzymie w czasach Augusta, około 69 pne. Trzeci w Madrycie w czasach Karola V w 1552 r. Czwarty w Paryżu około 1790 r., za czasów Ludwika XVI. Piąty w Londynie od 1814 roku (po upadku Napoleona). Szósty w Berlinie w 1871 r., po wojnie francusko-pruskiej. Siódmy w Petersburgu, nad którym rozciąga się głowa Węża w 1881 roku.

Wszystkie państwa, przez które wędrował Wąż, doświadczyły kryzysów konstytucyjnych, nawet Niemcy, z ich pozorną mocą, nie stanowiły pod tym wzgędem wyjątku. Pod względem ekonomicznym oszczędzono Anglię i Niemcy, ale tylko do czasu osiągnięcia przez Węża podboju Rosji, na której obecnie (tj. 1905 r.) koncentrują się wszystkie jego wysiłki. Dalszy kurs Węża nie jest pokazany na tej mapie, ale strzałki wskazują jego następny ruch w kierunku Moskwy, Kijowa i Odessy. Obecnie wiemy, w jakim stopniu te ostatnie miasta stanowią centra wojującej rasy żydowskiej. Konstantynopol jest pokazany jako ostatni etap kursu Węża, zanim dotrze on do Jerozolimy. (Ta mapa została narysowana na wiele lat przed wybuchem żydowskiej rewolucji „Młodych Turków” w Turcji).

[W późniejszych czasach mamy dwie Wojny Światowe, rewolucję bolszewicką, zniewolenie Europy Wschodniej, tzw. „kolorowe rewolucje” w strefie po-sowieckiej, zmiany reżimów na Bliskim Wschodzie, w Afganistanie i w Libii oraz na Ukrainie, sponsorowany terroryzm, no i ostatnio – skoncentrowany atak na Polskę.]

[W międzyczasie, ten Wąż zaliczył Australię i obie Ameryki, a zwłaszcza Stany Zjednoczone, gdzie został częściowo zidentyfikowany jako „Rada ds. Stosunków Zagranicznych” (C.F.R.) i „Komisja Trójstronna”.]