Podbój globalny – część 8: Jak rozwiązać kwestię praw mniejszości narodowych i etnicznych?

(Kliknij w planszę aby ją powiększyć) (źródło)

Naczelną zasadą demokracji jest to, że rządzi większość, choć wszyscy mają prawo do proporcjonalnej reprezentacji i udziału w procesie samostanowienia społeczeństwa jako całości. Dlatego na poważnie nie proponuję kopiowania izraelskiej ustawy o żydowskim charakterze państwa Izrael. Obstaję natomiast przy koncepcji proporcjonalnej reprezentacji wszystkich grup narodowych i etnicznych we władzach krajowych i terenowych. Aby taka proporcjonalność mogła być zastosowana bez przekrętów i oszustwa, państwo i państwowe komisje wyborcze muszą dysponować rzetelnymi i prawdziwymi danymi statystycznymi w tym zakresie. Muszą też zostać odwrócone próby zagmatwania i zmiany definicji pojęcia „wybory proporcjonalne”.

W tym celu należy w Polsce przywrócić praktykę spisu ludności oraz ustalania list wyborczych z uwzględnieniem faktycznego, a nie oficjalnie deklarowanego klucza narodowego i etnicznego. Przeszłe doświadczenia historyczne i dotychczasowe próby liberalizacji tej zasady wykazały, że jest ona konieczna ze względu na bezpieczeństwo państwa, ochronę demokracji oraz zabezpieczenie żywotnych interesów narodu polskiego.


(źródło)

W uproszczeniu zasada ta polega na tym, że grupa narodowa lub etniczna, która  w danym okręgu wyborczym posiada przykładowo 10 procent wyborców otrzyma 10 procent miejsc wśród wybranych z tego okręgu polityków, przy czym na „szczeblu dowodzenia” główne, kierownicze pozycje będą zarezerwowane dla przedstawicieli grupy reprezentującej większość pośród wszystkich wyborców.

Wprowadzenie tej zasady będzie miało kilka ważnych skutków: zapewni sprawiedliwą proporcjonalność reprezentacji w wybranych władzach, zmusi członków różnych mniejszości do „ujawnienia się” w celu zapewnienia sobie większej reprezentacji oraz zapewni jawność i uczciwość polityki kadrowej. Zabezpieczy nas również przed negatywnymi skutkami obecnego zjawiska migracji.

Jeśli takich politycznych i prawnych roziązań nie będzie, zmusi to wyborców do stosowania własnych kryteriów i korzystania z własnej wiedzy o lokalnych kandydatach, co jednak kryje w sobie ryzyko prawdziwej dyskryminacji z powodów osobistych, religijnych lub kulturowych. Dlatego odpowiednie regulacje prawne powinny być jak najszybciej wprowadzone w życie.

Równocześnie z wprowadzeniem tej zasady, należy prawnie zakazać finansowania i innych form poparcia przez te grupy kandydatów i polityków wywodzących się z innych grup społecznych (czyli przekupstwa i korupcji w polityce). Należy również wyeliminować tzw. dotacje polityczne i pieniądze z kampanii wyborczych. Zamiast tego należy każdej partii i koalicji oraz kandydatom niezależnym zapewnić równy czas w mediach publicznych na przedstawienie swoich programów i kandydatów – ale to już inny temat.

Państwo zapewni również mniejszościom narodowym i etnicznym pełną realizację praw wynikających z Art. 27 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych:

Art. 27  –  W Państwach, w których istnieją mniejszości etniczne, religijne lub językowe, osoby należące do tych mniejszości nie mogą być pozbawione prawa do własnego życia kulturalnego, wyznawania i praktykowania własnej religii oraz posługiwania się własnym językiem wraz z innymi członkami danej grupy.


A oto wykaz obecnych, oficjalnych mniejszości narodowych i etnicznych w Polsce (źródło):

(Należy tu zaznaczyć, że jest to oficjalny wykaz mniejszości narodowych i etnicznych, który nie obejmuje osób faktycznie należących do danych mniejszości ale utrzymujących, że są „Polakami”. To samo dotyczy dwóch zamieszczonych powyżej plansz. Jest oczywiste, że grupa narodowa lub etniczna, która chce uzyskać nieproporcjonalnie zawyżone korzyści polityczne może użyć kamuflażu w postaci pozowania jako „członkowie większości”. Takie zjawisko ma w Polsce i w innych krajach miejsce i należy takie możliwości zamknąć. Oficjalne listy imienne członków mniejszości narodowych i etnicznych oraz ich rodzin, wraz z katalogiem oryginalnych oraz przybranych imion i nazwisk były w PRL-u kompletowane przez właściwe służby w celach ewidncyjnych i z pewnością istnieją do dziś kopie tych list.)

Charakterystyka mniejszości w Polsce:

Udział członków mniejszości narodowych i etnicznych w społeczeństwie obywatelskim Polski nie przekracza obecnie 4% całej populacji . W liczbach możemy mówić co najwyżej o ponad półtoramilionowej (nie przekraczającej jednak 1,8 mln osób) kategorii obywateli cechujących się posiadaniem odrębnej od polskiej tożsamości narodowej bądź etnicznej.

9 ustawowo uznanych mniejszości mniejszości narodowych w Polsce to:

  • Białorusini
  • Czesi
  • Litwini
  • Niemcy
  • Ormianie
  • Rosjanie
  • Słowacy
  • Ukraińcy
  • Żydzi

Białorusini – do tej mniejszości narodowej należy około 48 tysięcy obywateli Polski. Zamieszkują głównie tereny województwa podlaskiego. Ich zdecydowana większość należy do Kościoła prawosławnego.

Czesi – stanowią stosunkowo niewielką grupę – przynależność do niej deklaruje blisko 400 osób. Zamieszkują przede wszystkim rejon Kotliny Kłodzkiej i miejscowość Zelów. Czesi przybyli do Polski między XVI a XVIII wiekiem, uciekając przed prześladowaniami religijnymi we własnym kraju.

Litwini – ta mniejszość narodowa liczy sobie około 5 tysięcy ludzi, z których zdecydowana większość mieszka w województwie podlaskim. Są to w zdecydowanej większości katolicy.

Niemcy – największa mniejszość narodowa, zamieszkująca Polskę w liczbie około 150 tysięcy, zamieszkująca głównie na terenach województw opolskiego i śląskiego. Jest to jedyna mniejszość narodowa, która ma przedstawicieli w polskim parlamencie (obecnie 1 poseł). W większości sa katolikami.

Ormianie – mniejszość ormiańska w Polsce liczy około 250 osób; mieszkają w większości wzdłuż południowej i wschodniej granicy Polski. Są przeważnie katolikami obrządku ormiańskiego lub łacińskiego.

Rosjanie – mniejszość narodowa, do której przynależność w spisie zadeklarowało ponad 3 tysiące obywateli. Są rozproszeni po całym kraju; w większości należą do Kościoła prawosławnego.

Słowacy – mniejszość, która liczy około 1700 osób; zamieszkują tereny Spiszu i Orawy. Są w większośći wiernymi Kościoła rzymskokatolickiego.

Ukraińcy – liczą 27000 ludzi. Przed wojną zamieszkiwali ziemie północno-wschodnie, jednak w wyniku przeprowadzonej w 1947 roku akcji „Wisła” zostali przesiedleni na ziemie na północy i zachodzie polski. Są grekokatolikami bądź prawosławnymi.

Żydzi – do tej mniejszości przynależność deklaruje 1000 obywateli RP. Mieszkają w dużym rozproszeniu, przede wszystkim w dużych miastach. Wyznają w większości judaizm.

Mniejszości etniczne w Polsce to:

  • Karaimi
  • Tatarzy
  • Łemkowie
  • Romowie

(do miana mniejszości etnicznych pretendują Ślązacy i Kaszubi, jednakże obie grupy uznawane są przez polskie prawo jako grupy etnograficzne)

Karaimi – najmniej liczna mniejszość etniczna w Polsce – liczy około 40 osób. Karaimi mieszkają przede wszystkim we Wrocławiu, w Warszawie i Trójmieście. Karaimi mają własny język i religię, wywodzącą się z judaizmu.

Tatarzy – do tej mniejszości należy około 450 obywateli RP; większość z nich mieszka w województwie podlaskim. Tatarzy w Polsce zatracili swój ojczysty język, pozostali jednak wierni religii – islamowi.

Łemkowie – liczą sobie ok. 6 tysięcy obywateli Polski. W przeszłości zamieszkiwali Łemkowszczyznę (Beskid Niski i część Beskidu Śądeckiego), jednak po II WŚ większość z nich została przesiedlona na obszary północnej i zachodniej Polski. łemkowie to grekokatolicy lub prawosławni.

Romowie – ta grupa etniczna liczy blisko 1 3 tysięcy obywateli. Większość Romów, prowadzących niegdyś wędrowny tryb zycia, mieszka w miastach. W zdecydowanej większości to katolicy.



Ten artykuł wyraża osobiste opinie autora oparte na jego obserwacjach i przemyśleniach oraz na materiałach zawartych w publikacjach opozycyjnych, tak zachodnich jak i polskich.


Ten wpis został opublikowany w kategorii Polityka. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.