Tak następowała „pokojowa” kolonizacja Polski przez „Starą Europę” po 1989 roku – aby zlikwidować konkurencję dla przemysłu niemieckiego i otworzyć nowy „rynek” dla europejskich banków i zachodnich inwestorów. Widać to nawet w Suwałkach. Model ekonomii, w którym państwo ekspotruje surowce i siłę roboczą, a ktoś inny zarabia na projektowaniu, finansowaniu, produkcji, technologii i dystrybucji – to model kolonialny. Model, w którym inwestuje się w trening najemnej podstawowej siły roboczej, szosy dla eksportu lokalnych surowców i importu zachodnich towarów oraz dla „sił szybkiego reagowania”, chodniki i konsumpcję, – a nie inwestuje się w edukację, naukę, technologię i przemysł zapewniający samowystarczalność ekonomiczną i niezależność polityczną, to model kolonialny.
Prof. Andrzej Karpiński
Choć deindustiralizacja była procesem zachodzącym w wielu krajach rozwiniętych, to skala tego zjawiska w Polsce po 1989 roku była rekordowa. Gdyby nie to, zarabialibyśmy dziś o jedną trzecią więcej – uważa prof. Andrzej Karpiński, ekonomista, współautor książki „Od uprzemysłowienia w PRL do deindustrializacji kraju”.
Po 1989 roku „zlikwidowano 1675 zakładów przemysłowych, czyli 33 proc. całego majątku, to europejski rekord” – mówi w wywiadzie dla najnowszego tygodnika „Przegląd” prof. Andrzej Karpiński.
Z badań prof. Karpińskiego wynika, że około 25-30 proc. likwidacji zakładów przemysłowych po 1989 roku można uznać za obiektywnie uzasadnione. „Z pozostałych 70-75 proc. jedna trzecia to efekt spekulacji gruntami, a jedną czwartą stanowiły wrogie przejęcia” – tłumaczy badacz. Niemałą rolę w procesie prywatyzacji odegrało dążenie wąskiej grupy społecznej techników i zarządzających do szybkiego wzbogacenia się – dodaje. – [Forsal.pl]
Wywiad z ekonomistą, prof. Andrzejem Karpińskim, wieloletnim członkiem i sekretarzem naukowym Komitetu Prognoz „Polska 2000 Plus” przy Prezydium PAN, autorem wielu książek ekonomicznych.
