R. Łanczkowski, 1981
Otrzymuję „kopalnię” materiałów od Romualda Łanczkowskiego, które na bieżąco zamieszczam pod zakładkami „Wydawnictwa”, „Dokumenty” i „Zdjęcia”.
R. Łanczkowski, 2008
Podczas pierwszej kadencji „Solidarności” w byłym województwie suwalskim, Roman pełnił wiele funkcji. Był m. in. rzecznikiem prasowym Zarządu Regionu Pojezierze. Po wprowadzeniu stanu wojennego ukrywał się i organizował kolportaż niezależnych wydawnictw, aresztowany i internowany, czasowo wyemigrował do USA, powrócił do Polski, gdzie odtąd pełni zaszczytne funkcje, włączjąc w to pozycję dyrektora Biura ds. Polonii w Kancelarii Senatu RP.
Serdecznie dziękuję i proszę o więcej 🙂
My, historycy, przyzwyczailiśmy się do traktowania historii „Solidarności” jako dziejów jednolitej struktury. Coraz częściej dostrzegamy jednak, że w tym przypadku szczególnie wartościowe jest ujęcie regionalne. Pokazuje ono bowiem, że chociaż problemy, z którymi borykał się Związek w całym kraju były podobne, to kształtujące się oddolnie struktury regionalne podchodziły do nich nieraz zupełnie odmiennie, oryginalnie.
Bardzo dziękuję autorowi, Dr Marcinowi Zwolskiemu, za pozwolenie i za pomoc w uzyskaniu zgody dyrektora Biura Edukacji Publicznej IPN na reprodukcję historii NSZZ „SOLIDARNOŚĆ” REGION POJEZIERZE (1980 – 1989) orginalnie opublikowanej w 
Nie wiem co się obecnie dzieje z Andrzejem Smołką z Węgorzewa. Wkrótce po jego przeprowadzce do Giżycka ślad po nim zaginął, przynajmniej w internecie. Ostatni wpis w swoim blogu zrobił 7 marca 2011 roku. Nie udało mi się znaleźć jego nowej strony internetowej, którą planował założyć i edytować.
Filmik „Suwalska Solidarność 1980” zmontowałem przede wszystkim dlatego, aby przypomieć suwalczanom tzw. pierwszą Solidarność. Szkoda, ze niektóre komentarze są jedynie osobistymi różnymi porachunkami. Gdy czytam jednak komentarze do filmiku obarczające tamtych działaczy NSZZ „Solidarność” za wszystko to, co obecnie dzieje się w Polsce, to widzę, iż niewielu Polaków orientuje się w tym, o co wtedy walczyliśmy. A marzyła się nam jedynie wolna, niepodległa Polska z demokratycznym ustrojem, w którym osoby wierzące nie będą dyskryminowane. Z autentyczną samorządnością na różnych szczeblach, w tym w wielu zakładach pracy. Chcieliśmy, aby sprawiedliwie dzielono wsród wszystkich owoce naszej pracy. Aby związki zawodowe nie były podporządkowane żadnej partii. Nie chcieliśmy, aby zakłady pracy były za bezcen sprzedawane, a różni cwaniacy zbijali ogromne fortuny kosztem tzw. szarych ludzi i potem budowali kilkusetmetrowe rezydencje, gdy tymczasem wielu innych, gnieździ się, nierzadko z wieloma dziecmi, w różnych sutenerach, komórkach, przedzielonych pokojach. Pracy miało nie być tylko dla autentycznych nierobów, a nie np. dla wielu młodych wykształconych fachowców lub osób 50+. Hasło wiszące wówczas na Gdańskiej Stoczni brzmiało: ‚”Socjalizm – Tak, wypaczenia – NIE”. Oczywiście chodziło o socjalizm we właściwym znaczeniu. M. in. z treści filmiku wynika też, że wówczas prawie wszyscy Polacy myśleli podobnie, solidarnosciowcy, branżowcy, bezpartyjni i wielu szeregowych członków PZPR. Obecny podział Polaków, wyjątkowa agresja, brak lub „oszołomska” aktywność polityczna, mało odpowiedzialne głosowanie w wyborach, brak poszanowania naszych wiekowych tradycji, to sprawy, które są największym zagrożeniem dla naszego państwa. Pozdrawiam wszystkich ówczesnych działaczy „S”, zwłaszcza tych, którzy musieli wyemigrować. ~Jerzy Broc (
